Wyobraź sobie sytuację: jesteś w sklepie, Twoje dziecko uparło się na kolejną zabawkę, a Ty odmawiasz. W jednej chwili spokojny maluch zamienia się w wulkan emocji – krzyczy, płacze, tupie nogami, a może nawet rzuca się na podłogę. Znasz to? Napady złości i histerii to częsty element dzieciństwa, który potrafi wyprowadzić z równowagi nawet najbardziej cierpliwego rodzica. Jak więc reagować, by skutecznie pomóc dziecku, a jednocześnie nie dać się ponieść emocjom?
Burza w szklance wody? Zrozumieć, co się dzieje
Histeria to dla dziecka sposób na rozładowanie napięcia, frustracji, gniewu, a czasem nawet smutku. Małe dzieci nie potrafią jeszcze nazwać swoich emocji, ani tym bardziej sobie z nimi poradzić. Ich mózg, a szczególnie kora przedczołowa odpowiedzialna za kontrolę impulsów, jest jeszcze niedojrzały. W efekcie, gdy emocje biorą górę, dziecko traci kontrolę nad swoim zachowaniem.
Pamiętaj, że podczas napadu histerii do dziecka niewiele dociera. Krzyki, groźby czy kary w tym momencie tylko pogorszą sytuację (również długoterminowo). Zamiast tego, skup się na zapewnieniu dziecku poczucia bezpieczeństwa i pomocy w wyciszeniu emocji.
Spokój to klucz do sukcesu
Łatwo powiedzieć, trudniej zrobić, prawda? Kiedy Twoje dziecko krzyczy i płacze, zachowanie spokoju może wydawać się misją niemożliwą. Pamiętaj jednak, że Twoja reakcja ma ogromny wpływ na przebieg histerii. Jeśli Ty dasz się ponieść emocjom, dziecko tylko się nakręci lub straci zaufanie do Ciebie.
- Zachowaj spokój: Weź głęboki oddech, postaraj się mówić spokojnym i opanowanym tonem.
- Zapewnij bezpieczeństwo: Jeśli dziecko jest w miejscu publicznym, przenieś je w spokojniejsze miejsce, gdzie będzie mogło się wyciszyć.
- Bądź obecny: Nie ignoruj dziecka, ale nie próbuj go na siłę przytulać, ani uspokajać. Po prostu bądź obok, dając mu do zrozumienia, że jesteś i może na Ciebie liczyć.
- Utrzymuj kontakt wzrokowy: Klęknij, aby być na wysokości dziecka i spróbuj nawiązać kontakt wzrokowy. To pomoże mu poczuć się zrozumianym.
Czego unikać podczas histerii?
- Krzyków i kar: Jak już wspomnieliśmy, kary w trakcie napadu złości są nieskuteczne. Dziecko i tak Cię nie zrozumie, a Ty możesz tylko pogorszyć sytuację.
- Ulegania: Jeśli dziecko histeryzuje, bo chce dostać zabawkę, nie ulegaj. Ustąpienie nauczy je, że histeria to skuteczny sposób na osiągnięcie celu.
- Publicznego zawstydzania: Unikaj komentarzy typu „ale z Ciebie beksa” czy „przestań się wygłupiać”. To tylko zwiększy stres i poczucie wstydu u dziecka.
Kiedy reagować, a kiedy pozwolić na ekspresję emocji?
Reaguj zawsze wtedy, gdy dziecko zagraża sobie lub innym. Jeśli rzuca się na podłogę, kopie lub uderza głową o ścianę, delikatnie, ale stanowczo powstrzymaj je. W innych przypadkach pozwól dziecku wyrazić swoje emocje. Pamiętaj, że płacz i krzyk to naturalne sposoby rozładowania napięcia. Dojrzałość rodzica objawia się w tym przypadku tym, że jest on w stanie zachować spokój w tej trudnej emocjonalnie sytuacji.
Po burzy wychodzi słońce: rozmowa po histerii
Kiedy dziecko się uspokoi, porozmawiaj z nim o tym, co się stało. Pomóż mu nazwać emocje, które czuło i znaleźć lepsze sposoby radzenia sobie z nimi. Możesz zapytać: „Byłeś bardzo zły, bo nie chciałem Ci kupić tej zabawki, prawda?”. Wytłumacz dziecku, dlaczego podjąłeś taką decyzję i zapewnij je o swojej miłości.
Histeria to etap rozwoju
Pamiętaj, że histeria to naturalny etap rozwoju dziecka. Z czasem maluch nauczy się lepiej radzić sobie z emocjami. Twoja rola polega na tym, aby mu w tym pomóc, zapewniając mu poczucie bezpieczeństwa i wsparcie.
Nikt nie jest idealny
Łatwo jest pisać o zachowaniu spokoju w obliczu histerii dziecka, ale rzeczywistość bywa znacznie trudniejsza. Pamiętaj, że każdy rodzic ma chwile słabości i czasami po prostu nie udaje się zachować zimnej krwi. Jeśli zdarzy Ci się podnieść głos lub zareagować zbyt emocjonalnie, nie obwiniaj się zbyt surowo. Ważne, abyś był świadomy swoich reakcji i stale pracował nad sobą. Każda sytuacja to lekcja, z której możesz wyciągnąć wnioski na przyszłość. Bycie rodzicem to ciągła nauka i rozwój, a Twoje starania z pewnością zaowocują w przyszłości silniejszą i bardziej harmonijną więzią z dzieckiem.
